DMC a przerywany czas pracy

DMC- czyli dopuszczalna masa całkowita- to według kodeksu drogowego największa, określona właściwymi warunkami technicznymi, masa pojazdu, obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Jaki zatem jest jej wpływ na przerywany czas pracy? Ustawa o czasie pracy kierowców obowiązuje niezależnie od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, którym przemieszcza się dany kierowca. W 2009 roku przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy wydał podobne orzeczenie. Według niego zastosowanie przerywanego czasu pracy nie jest zależne od DMC pojazdu prowadzonego przez kierowcę, który jest zatrudniony w transporcie drogowym.

Praca w systemie przerywanym

Kwestię systemu przerywanego reguluje art. 16 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Praca w systemie przerywanym odbywa się w oparciu o ustalony z góry rozkład. Przewiduje on jedną przerwę w ciągu dnia pracy, która trwa nie dłużej niż 5 godzin i musi być zaplanowana tak, by wraz z czasem pracy nie przekraczać 13 godzin, co umożliwi kierowcy skorzystanie z 11-godzinnego odpoczynku dobowego. W przypadku kierowców, którzy wykonują przewozy regularne osób, przerwa może zostać przedłużona do 6 godzin, z zastrzeżeniem ,że czas pracy w ciągu jednej doby nie przekroczy 7 godzin.

Nadgodziny w trakcie przerwy

Jeśli pracodawca zleci kierowcy zatrudnionemu w systemie przerywanym wykonywanie pracy w trakcie zaplanowanej przerwy, spowoduje to pracę w godzinach nadliczbowych. Rozstrzygnięcie, czy jest to przekroczenie normy dobowej, czy przeciętnej tygodniowej, przysparza wiele trudności.

Wynagrodzenie za czas przerwy

Jeśli chodzi o kwestię wynagrodzenia, to reguluje ją art. 139 par. 1 Kp. Zgodnie z nim za czas przerwy pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości: połowy wynagrodzenia zasadniczego, połowy stawki godzinowej lub 60% wynagrodzenia, jeśli nie zostało ono określone w stawce godzinowej lub miesięcznej. W żadnym przypadku wynagrodzenie nie może być niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Przerywany czas pracy nie dla wszystkich

Przerywanego czasu pracy nie stosuje się do pracownika zatrudnionego w systemie równoważnym, skróconego tygodnia, weekendowym i ruchu ciągłym. Zakaz łączenia takich systemów z przerywanym czasem pracy wynika z przedłużonych dniówek roboczych,które w nich występują. Gdyby w tych warunkach została wprowadzona przerwa między okresami, mogłaby ona pozbawić pracownika odpowiedniej długości odpoczynków dobowych.
Nowelizacja dotycząca przerywanego czasu pracy.
Stosowanie przerywanego czasu pracy było bardzo ograniczone. O jego wprowadzeniu decydował rodzaj pracy lub jej organizacja i stosowany był na mocy postanowień układu zbiorowego pracy. Dodatkowo osoby fizyczne, które prowadziły działalność rolniczą lub hodowlaną i u których nie działała zakładowa organizacja związkowa, mogły wprowadzić przerywany czas pracy na podstawie umowy o pracę. Po nowelizacji ustawy z dnia 23 sierpnia 2013 roku dotyczącej przerywanego czasu pracy zostało rozszerzone grono pracodawców, w przypadku których możliwe jest wprowadzenie tego systemu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *